და ისევ შევიყვარებ ზეპირად ლოცვას,
მაშინ ავმაღლდები ცეცხლის სიმაღლეზე,
მე მკრეხელი ვარ და ვერ ვუძლებ კოცნას,
ზურგს უკან მითს თხზავენ მკვდრების სინაგლეზე.

და იმ სიმართლეზე, მე და ცამ რომ ვიცით,
ზღვაში ვერ დაწერენ დაუსველებლად.
ვერც ხვევნით და ცრემლით, ვერც მუქი ფიცით,
ვერც ხვეწნით დამღლიან დაუსვენებლად.

მუზებს არ უნდოდათ, კიდევ დამეწერა,
კიდევ დამესერა ღამით ღვთის ფურცელი.
ვისთვის ვიფურცლები, ვინ მომეფერება,
ვისთვის გავხდები მტკიცე საფუძველი.

მე ჩემს მუზებთან ჩავუშვებ ღუზას
და ფანტაზიებში განვაგრძობ ფეთქვას,
ფერადი შარებით ავავსებ ლუზას
და დავწერ ისე, თითქოს ვიღაც ბრძენს ეთქვას.

და მერე ვიკივლებ, როგორც ჯოჯოხეთი,
34-ე წელს, იქ დაბრუნდები,
იქაც გავიცინებ, იქაც გავბრუვდები
და იქაც ვიცოცხლებ, თუკი დავყრუვდები.

აკეთეთ გუნდები, სანამ თოვლი მოდის,
დახუჭეთ თვალები ცივ, თავსხმა წვიმაში.
ნეტავ თქვენ რა გესმით, ან ჩემი ან მოდის,
ნეტავ რას გულისხმობთ, თავის გაწირვაში.

ან სერიოზულად რას მიდი-მოდიხართ,
რატომ გგონიათ, რომ ღმერთიც ასეა?
იქნებ ის იცინის, როცა კარგად ვხუმრობ
და როცა მიყურებს, კარგ ხასიათზეა?

ადგილი ბევრია, ჩემს სხვა სამყაროში,
მაგრამ სურვილი არავის უთქვამს.
მთელს სათქმელს ჩავატევ წიგნის სამ თაროში
და მერე მშვიდად შევწყვიტავ სუნთქვას.

დამარქმევთ გულქვას, მკრეხელს და შეშლილს,
გარდაცვლილ ჩემს სულ, ღილებსაც შეხსნით.
ჩემს თავს დაუხატავთ მომავალთ, შეცვლილს
და გადამიკარგავთ, ჩადენილ ბევრ წვლილს.

სულ აურ-დაურევთ, იმ წვრილ გზას, ბეწვის,
მე რომ გავიარე სიცილით და ცრემლით,
ახლა ვგრძნობ, ჭრილობა თუ როგორ მეწვის,
რომელიც გამიჩნდა მიწაზე დაცემით.

მუხლებზე დადგომა მაინც ხომ შევძელი,
სანამ გულს კოცნიდა ეგ შენი ტყვია.
და იქვე ამოთხრილ საფლავში შევძვერი,
ისე რომ, სიკვდილი ვერც შემიტყვია.

ბოლოს კი წერილს ვწერ, იმას ვინც მიყვარდა.
სიკვდილის შემდეგ ავუხსნი სიყვარულს.
სისხლად დავიღვრები მათთვის, ვინც გამწირა,
და მათ დავუტოვებ, დარჩენილ სიბრალულს.