დღეს ის წავიდა. . . წავიდა და დამტოვა მარტო, სულ სულ მარტო.
წახვედი და გამომეცალა სულყველაფერი, სიცარიელემ აავსო სული. გრძნობა გაიყინა, მხოლოდ ერთი, ერთი უსასტიკესი სურვილი დამრჩა, ნეტავ დარჩენილიყავი, ნეტავ. . . ნეტავ აქ ყოფილიყავი, ის წავიდა და თან წაიღო ყველა სიხარული, მხოლოდ ტკივილი დამიტოვა, უნაყოფო ტკივილი, რომელიც ხურს, მწვავს და მკლავს,
ნეტავი ორი სიტყვით მაინც მეთქვა, დარჩი გევედრები-მეთქი, მაგრამ ქალურმა სიამაყემ თავისი გაიტანა, ხმა ვერ ამოვიღე, თუმცა კი მეტირებოდა. . ჩემს სიტყვებში ნაღველი სჭარბობდა თითქოს, ჩემს სიტყვებში გრძნობები ფარავდნენ თავიანთ ვიანობას. . .
ეჰ, შენ ალბათ ახლა სულაც არ გადარდებს დღევანდელი ჩემი მიტოვება, ეჰ, სულ არ განაღვლებს ვიცი. . .
ეჰ, ალბათ მერეც ზუსტად ასე მოიქცევი, ქუჩაში დამტოვებ მარტოს, დაპირების მიუხედავად. . რომ თითქოს სულ ჩემთან უნდა ყოფილიყავი და ჩემით გესუნთქა, მომავლის დღეებს ერთად ვაწყობდით და მე მართლა მჯეროდა შენი, მაგრამ რა აა, ჰა პირველი, მეორე დაბრკოლება და ვხვდები, რომ შენ შეგიძლია ჩემი გაშვება, ვხვდები რომ არ განაღვლებს თითქოს. . არ ვიცი, არ ვიცი, როგორი ხარ, არ ვიცი, იმიტომ რომ ჯერ შორს ხარ ჩემგან, არ ვიცი. . მაგრამ უგონოდ მიყვარხარ, შენთვის დავთმობდი ამაღლების საიდუმლოებას, შენთვის დავთმობდი საკუთარ მყარ ამბიციებს და ვფიქრობ, რომ მე უკვე დავთმე ისინი, იმიტომ რომ შენი სიყვარული უპირველესია ამ ცხოვრებაში
|
